Yazar:Selin Ipek Guven• Haziran 2, 2025• 10:13 am• Köşe Yazıları

Magazin sayfalarının aynasında kadın: Jennifer Lopez ve medyanın etik krizi

Bazı haberler, sadece yazıldıkları için değil, nasıl yazıldıklarıyla hafızada kalır.

Jennifer Lopez’in 20 Mayıs 2025’te New York’ta katıldığı yardım konseri üzerine çıkan üç farklı haber, medyanın bir olay karşısında nasıl üç ayrı dünyaya dönüşebileceğinin en güzel örneklerinden. Ancak bu üç dünya içinde yalnızca biri gerçek anlamda “habercilik” yapıyor. Diğerleri ise, tanıdık ama artık değişmesi gereken bir hikayeyi yeniden ve yeniden yazıyor: Kadının bedeni üzerinden gündem yaratmak.

Haberler.com’da yer alan — evet, şu hepimizin artık aşina olduğu “frikik” kelimesini başlığa taşıyan haber — Jennifer Lopez’in sütyen giymemiş olmasını konserin kendisinden daha önemli bir detaymış gibi sunuyor. Sahneye çıkan, müziğiyle bir yardım konserine katkıda bulunan bir sanatçının emeği yok sayılarak yerine, vücut hatlarına odaklanan, kelimeleri adeta tıklanma mıknatısı gibi kullanan bir dil konuluyor.

Mynet.com’daki haber ise, “kıyafetinin azizliğine uğradı” diyerek daha yumuşak bir dil kullanıyor gibi görünüyor dışarıdan bakıldığında. Ama dürüş olmak gerekiyor ki: Yumuşatılmış bir söylem, içeriği daha masum bir hale getirmez. Ele alınan nokta hala aynı: Lopez’in bedeni. Kıyafetinin kendisinden ve katıldığı konserden daha büyük bir haber olduğunu haberdeki cümlelerden net bir şekilde anlayabiliyorsunuz. Algılayamadığım şey hala ve hala, bir kadının giydiği kıyafetin “haber değeri” taşıyor olması. Görünen o ki, gerçek anlamda habercilikten oldukça uzak olmaya devam ediyoruz.

Üçüncü haberde ise biraz bile olsa nefes alacak bir alan bulabiliyoruz. Elle’ in yayınladığı içerik, Lopez’in kıyafetlerini elbette anlatıyor ama bu kez bir estetik ve kültürel bağlamla ele alıyor. Konserin amacı, Lopez’in kariyeri, Broadway göndermeleri ve geleceğe dair projeleriyle birlikte, okur önüne dengeli bir tablo çıkartıyor. Evet, bu hâlâ bir magazin haberi. Ama en azından sansasyon değil, içerik ön planda yer alıyor.

Tam da bu noktada şu soruyu sormadan edemiyorum: Neden kadınların görünüşü, kıyafeti, vücudu her zaman konuşulmaya değer bir şey sayılıyor? Erkek sanatçılar sahneye ne giydikleriyle değil, ne söyledikleriyle çıkarken; kadınlar hâlâ “az mı giymiş çok mu?” başlıkları altında değerlendiriliyor. Kıyafetten görünen bir ten parçası neden bu kadar büyük bir haber değeri taşıyor? Üstelik bunu yapan medya organları nasıl hâlâ gazetecilikten, habercilikten söz edebiliyor?

Türkiye Gazeteciler Cemiyeti’nin Hak ve Sorumluluk Bildirgesi, gazetecilere açık açık diyor ki: Özel hayata saygı duyun, cinsiyetçi söylemlerden kaçının ve en önemlisi kamunun yararını gözetin. Ancak gelin görün ki, bu bildirge çoğu zaman internet sitesinin en alt satırlarında unutulmuş bir metin olarak tarihe gömülmüş bir şekilde kalıyor.

Çünkü tıklanmak, okunmak, paylaşılmak günümüzde daha kıymetli görülüyor. Ve bu değer uğruna, kadınlar yeniden ve yeniden metalaştırılıyor. Medya, ideolojik bir araçtır derken boşuna demiyoruz. Söylem bir güçtür. Kadını nasıl anlattığınız, onu toplumda nasıl konumlandırdığınızla birebir bağlantılıdır. Gerçek bir şekilde gazetecilik yapmak istiyorsak, etik değerleri yalnızca ders kitaplarında bırakmamalı, haber odasında, cümlelerimizde de yaşatmalıyız. Kadınları sadece görünüşleriyle değil, kimlikleri, işleri ve katkılarıyla anmayı öğrenmeliyiz.

Jennifer Lopez örneği bize, belki farkında bile olmadığımız bir uyarıyı yüksek sesle tekrar ediyor. Bu yalnızca onun için değil, medyada yer bulan tüm kadınlar için geçerli. Biz kadınlar nasıl temsil ediliyorsak, toplum da zamanla bizi o şekilde algılıyor. Ve biz medya tüketicileri olarak da artık sormalıyız: Bu haberi neden okuyoruz? Gerçekten de bir haber mi bu?

Kadınların artık yalnızca ne giydikleriyle değil; ne yaptıklarıyla, neye inandıklarıyla ve neye ses verdikleriyle gündeme gelmesini istiyoruz. KadınKöy olarak, kadınların sesinin ve etkisinin her alanda daha görünür olmasını savunuyoruz.

Çünkü sahneye çıkan bir kadın varsa önce onun sesi duyulmalı, ne giydiği değil. Yoksa medya, sadece bir “eğlence” kaynağı olmaktan öteye gidemez. Daha kötüsü, toplumsal adaletsizliğin en büyük aynalarından biri hâline gelir.