Yazar:• 8:45 am• Köşe Yazıları

Erkekler ne der, kadınlar ne anlar?

İlişkilerde simultane tercümanlık, ücretsiz psikolojik danışmanlık ve bitmeyen bir “Biz şimdi neyiz?” soruşturması üzerine.

Editörün Notu: Bu yazı, yazarın kişisel deneyim ve gözlemlerinden yola çıkarak mizahi ve eleştirel bir dille kaleme alınmıştır. Metinde yer alan anlatımlar ve genellemeler, tüm bireyleri veya ilişkileri temsil etme iddiası taşımamaktadır.

Erkekçe konuşma diye bir dil var. Henüz hiçbir dil kurumunun sözlüğüne girmedi ama milyonlarca kadın tarafından yıllardır çözümleniyor. Üstelik bu dili öğrenmek için kursa gitmeye gerek yok. Birkaç yanlış anlaşılma, iki belirsiz ilişki, üç gece çevrim içi olup mesaj atmayan adam, dört kız grubu toplantısı… Sonra bakmışsınız, ana diliniz olmuş.

Üstelik kız gruplarında yalnızca tercümanlık yapılmıyor; bilirkişi raporu hazırlanıyor, ekran görüntüleri inceleniyor, şüphelinin geçmiş ilişkileri değerlendiriliyor. Bir arkadaş “Bence yazacak,” diyor, diğeri “Sakın yazma,” diye karşı çıkıyor. Üçüncü arkadaş çoktan adamın Instagram hesabını incelemeye almış oluyor. Adamın henüz haberi yok ama hakkında karar duruşması başlamış bile.

Erkek bir cümle kuruyor. Kadın duyuyor. Beyin arka planda çalışmaya başlıyor: Bu cümle ne anlama geliyor? Peki, asıl ne demek istedi? Bir de bunu neden şimdi söyledi? Ortada ilişki yok belki ama kadının kafasında üç sezonluk dizi, iki yan hikâye ve final bölümü hazır. Üstelik senarist, yönetmen, başrol ve kurgu ekibi de kendisi. Karşı tarafın projeden haberi bile olmayabilir.

Gelin, bu meşhur sözlüğün bazı maddelerine bakalım.

“Ben şu an ilişkiye hazır değilim.”

Tercümesi: İlişkinin sorumluluklarına hazır değilim ama cumartesi gecesi yakınlaşmaya, pazar sabahı kahvaltıya ve canım sıkıldığında sana yazmaya gayet hazırım.

Adam ilişkiye hazır değil. Ama ilişkinin ücretsiz deneme sürümünü altı aydır kullanıyor. Üstelik otomatik yenileme açık. İptal etmek için ayarlara giriyorsunuz, bir türlü bulamıyorsunuz. Müşteri hizmetlerine bağlanmak istiyorsunuz, karşınıza “Şu an konuşmak istemiyorum” mesajı çıkıyor.

Elbette bir insan gerçekten ilişkiye hazır olmayabilir. Fakat ilişki sorumluluklarını almadan ilişkinin bütün avantajlarından yararlanmak da oldukça kullanışlı bir sistem. Belki de asıl soru şu: İlişkiye hazır olmayan biri mi var karşımızda, yoksa ilişkiyi tanımlamadan sürdürmenin konforunu keşfetmiş biri mi?

“Akışına bırakalım.”

Tercümesi: Ben rotayı belirlemek istemiyorum ama vardığımız yerde güzel bir manzara olursa ilk fotoğrafı ben paylaşırım.

Akışına bırakılan şeyler arasında nehirler, yapraklar ve maalesef bazı erkekler var. Tek fark, nehrin en azından hangi denize döküldüğünün belli olması.

Akışına bırakmak kulağa ne kadar huzurlu geliyor, değil mi? Kimse baskı yapmıyor, kimse acele etmiyor, hayat kendi yolunu buluyor. Bir tek kadın, ilişkinin nereye gittiğini anlamak için Google Haritalar’ı açmış, konum bekliyor. “Peki, biz ne zaman konuşacağız?” diye sorunca da sanki romantizme imar planı çıkarmaya çalışıyormuşsunuz gibi bir hava oluşuyor.

Oysa her ilişki ilk günden itibaren isimlendirilmek zorunda değil. Bazen gerçekten zamana ihtiyaç vardır. Fakat altı ay boyunca akışına bırakılan bir şey hâlâ aynı yerde duruyorsa belki de akmıyordur. Belki yalnızca dekor olarak nehir sesi açılmıştır.

“Ben mesajlaşmayı sevmiyorum.”

Tercümesi: Telefon elimden düşmüyor ama sana cevap vermek ayrı bir organizasyon gerektiriyor olabilir.

Sosyal medyada hikâye paylaşmış, arkadaşının gönderisine yorum yapmış, futbol tartışmasına katılmıştır. Hatta tanımadığı bir insanın yaptığı yoruma cevap yetiştirmiştir. Mesajınıza gelince dijital bir mağarada inzivaya çekilmiştir. Belki gerçekten mesajlaşmayı sevmiyordur. Olabilir. Hepimiz gün boyunca telefon başında konuşmak zorunda değiliz. Ama o zaman küçük bir sorumuz var: Telefonu elindeyken yalnızca bize gelince neden dakikalar değil, jeolojik çağlar geçiyor?

Bir süre sonra insan mesaj beklemeyi bırakıp arkeolojik kazıya başlıyor. Son görülme saatleri inceleniyor, hikâye görüntüleme sırası değerlendiriliyor, çevrim içi olduğu zamanlarla cevap verdiği saatler karşılaştırılıyor. Sonra kız grubuna bir ekran görüntüsü düşüyor: “Arkadaşlar, sizce burada ne demek istemiş?”

İşte o an üç beş kişilik bir ekip kurulur. Biri mesajı yorumlar, biri önceki konuşmaları ister, diğeri “Bana baştan anlat, ben bu çocuğa zaten güvenmiyorum,” der. Mesajı atan adam hayatına devam ederken beş kadın aynı cümle üzerinde çalışmaktadır.

Bir mesajın cevabını beklerken kendimizi dijital adli tıp uzmanlığına hazırladığımızı fark ediyoruz. Üstelik diploması yok, maaşı yok, emekliliği hiç yok.

“Sen diğer kadınlar gibi değilsin.”

Tercümesi: Sana iltifat etmek için başka kadınları aşağıya çekmem gerektiğini düşünüyorum.

Bir kadını özel hissettirmek için geri kalan bütün kadınları figüran yapmaya gerek yok. Bu bir iltifat değil, düşük bütçeli bir karşılaştırma yarışması. Üstelik yarışmanın ödülü de kulvarı da belli değil. “Senin gibi kadın yok.” Peki, diğer kadınlara ne oldu? Toplu bir değerlendirme toplantısı mı yapıldı? Bütün kadınlar tek tek incelendi de sıra bize mi geldi?

Bir kadını övmek için başka kadınların eksiklerini sıralamak zorunda değiliz. Birinin zekâsını, mizahını, güzelliğini veya karakterini beğenmek için bütün kadınları aynı yarışmaya sokmaya gerek yok.

Hem insan düşünmeden edemiyor: Bugün bizi diğer kadınlardan ayıran özelliklerimiz için övüyorsak yarın başka biri geldiğinde hangi kadınlara benzediğimiz üzerinden mi değerlendirileceğiz? Bir kadının değerli olması, başka kadınların daha değersiz olduğu anlamına gelmiyor. İltifatın da biraz adaleti olsun.

“Benim bağlanma stilim biraz kaçıngan.”

Tercümesi: Eskiden kayboluyordum, şimdi kayboluşumu açıklayan bir terminolojim var.

Psikoloji sözlüğü genişledikçe bahaneler de entelektüelleşiyor. Eskiden “Kafam karışık,” denirdi. Şimdi “Yakınlık arttığında savunma mekanizmalarım devreye giriyor,” deniyor. Güzel. Peki, bu farkındalıkla birlikte bulaşıkları da kim yıkayacak? Bir de yeni nesil ilişki toplantısı düşünün:

“Bana neden üç gündür cevap vermiyorsun?”

“Bu, benim kaçıngan bağlanma örüntümle ilgili olabilir.”

“Peki, bu örüntü mesajıma cevap vermene engel mi, yoksa yalnızca benim soru sormamı mı zorlaştırıyor?”

Toplantı burada sona eriyor. Katılımcılardan biri kendini keşfetmek üzere odadan ayrılıyor, diğeri de söylenenlerin alt metnini çözmek üzere kız grubuna bağlanıyor.

Elbette psikolojik kavramlar insanın kendisini anlamasına yardımcı olabilir. Sorun, bu kavramların sorumluluk almak yerine mazeret üretmek için kullanılması. Çünkü kendini tanımak çok kıymetli. Ama insan kendini tanıdıktan sonra başkasına yaşattıklarını da tanımaya başlayınca daha kıymetli oluyor.

Üstelik bir insan kendi duygularını anlamak için bütün bu kavramları öğrenirken karşısındaki kişinin de onun davranışlarını çözmek için aynı eğitimi almak zorunda kalması biraz yorucu değil mi? İlişki yaşıyoruz diye ikimizin de psikoloji bölümünden mezun olması gerekmemeli.

“Seni kaybetmek istemiyorum.”

Tercümesi: Gitmeni istemiyorum ama kalman için gereken değişiklikleri yapıp yapmayacağım konusunda henüz karar veremedim.

Bu cümle, ilişkilerin en başarılı askıda tutma yöntemlerinden biri olabilir. Ne tam bir vedadır ne de sağlam bir başlangıç. Bir nevi duygusal bekleme salonu. Sıra numarası alıyorsunuz, oturuyorsunuz, dergi okuyorsunuz. Fakat vezne bir türlü açılmıyor. Arada görevli gelip “Birazdan sizinle ilgileneceğiz,” diyor. Birazdan dediği de mevsim geçişi olabilir.

“Seni kaybetmek istemiyorum,” diyen biri gerçekten kaybetmekten korkuyor olabilir. Fakat birini kaybetmek istemekle onunla sağlıklı bir ilişki kurmak için çaba göstermek aynı şey değil.

Bazen insan karşısındakini değil, onun hayatında kendisine ayrılmış yeri kaybetmek istemiyor olabilir. İlgi, alışkanlık, yakınlık, yalnız kalmama hissi…

Peki, biz ne istiyoruz? Birinin hayatında kalmayı mı, yoksa orada gerçekten bir yerimizin olmasını mı?

Çünkü beklemek bir tercih olabilir. Ama neyi beklediğimizi bilmeden beklemek, insanın kendi hayatına misafir olması gibi bir şey.

“Ben çok dürüst biriyim.”

Tercümesi: Dürüstlüğümü kendim ilan ettim. Şimdi bu beyanı referans olarak kabul edebilirsiniz.

İnsan kendisini güvenilir, sadık, olgun ve anlayışlı ilan edebilir. Fakat bunlar kişisel unvanlar değil, davranışlarla kazanılan özelliklerdir. Kimse kendi kendine “Yılın En İyi Sevgilisi” ödülü verip tören düzenleyemez. Düzenliyorsa da jüriyi biraz değiştirmek gerekebilir.

Düşünsenize iş görüşmesine gidiyorsunuz. “Ben çok çalışkanım,” diyorsunuz. İnsan kaynakları da “Tamam, o zaman biz inandık cv sunmanıza gerek yok,” diyerek sizi işe alıyor.

Keşke ilişkilerde de işler bu kadar kolay olsaydı.

“Ben dürüst biriyim,” cümlesinin ardından gelen davranışları incelemek yerine yalnızca beyana güvenseydik hepimiz çoktan mutlu sonla biten bir romantik komedinin içinde yaşıyor olurduk.

Ne yazık ki insanın kendisi hakkında söyledikleriyle başkasına yaşattıkları arasında bazen uzunca bir mesafe bulunuyor. Bu mesafeyi kapatan şey de güzel cümleler değil, tutarlı davranışlar.

“Ben drama sevmiyorum.”

Tercümesi: Bir sorun olduğunda konuşmak yerine sorunun varlığından rahatsız olabilirim.

Kadın bir konuyu açar. Adam gözlerini devirir. Kadın derdini anlatmaya çalışır. Adam, “Yine başladın,” der. Böylece sorun çözülmez ama sorunu dile getiren kişi, sorunun kendisi ilan edilir.

Ne ekonomik ne pratik bir yöntem! Bir meseleyi çözmek yerine konuşanı susturuyorsunuz. Evdeki çöpü dışarı çıkarmak yerine ışığı kapatmak gibi. Karanlıkta çöp hâlâ orada.

Üstelik bazen kadın, konuşmayı o kadar çok denemiştir ki artık sorununu anlatmak için sunum hazırlayacak noktaya gelir. Birinci slayt: Sorunun tanımı. İkinci slayt: Geçmiş olaylar. Üçüncü slayt: Daha önce yapılan uyarılar. Dördüncü slayt: Çözüm önerileri. Son slayt: “Bu konuyu neden hâlâ konuşuyoruz?” Cevap basit: Çünkü konu ilk açıldığında konuşulmadı.

Her anlaşmazlık büyük bir tartışmaya dönüşmek zorunda değil. Her iki insan da bazen yorulabilir, konuşmak için zamana ihtiyaç duyabilir. Ancak bir sorunu konuşmak istememekle karşı tarafın konuşma ihtiyacını küçümsemek aynı şey değil.

Drama sevmemek güzel. Peki, dramadan kaçarken sorunu da yanımıza alıp başka odaya mı götürüyoruz?

“Sen çok güçlüsün, halledersin.”

Tercümesi: Senin yapabiliyor olman, benim yapmam gerekip gerekmediği sorusunu ortadan kaldırabilir mi acaba?

Güçlü kadın olmak güzel şey. Ama bazen toplum, güçlü kadınları o kadar çok övüyor ki onlara yardım etmeyi unutuyor. Kadın hem çalışıyor, hem planlıyor, hem hatırlıyor, hem organize ediyor, hem duygusal atmosferi yönetiyor. Sonra biri çıkıp “Sen zaten her şeyi hallediyorsun,” diyor.

Evet, hallediyor. Çünkü işler yapılmak zorunda.

Sosyolog Allison Daminger’ın (2019) araştırması, ev içindeki emeğin yalnızca fiziksel işlerden oluşmadığını; ihtiyaçları önceden fark etmenin, seçenekleri araştırmanın, karar vermenin ve işleri takip etmenin de görünmeyen bir emek olduğunu gösteriyor. Kadınların bu zihinsel emeğin bazı boyutlarını daha fazla üstlendiği de araştırmanın bulguları arasında.

Yani mesele yalnızca yemeği kimin yaptığı değil. Yemek yapılmasının gerektiğini kimin hatırladığı da önemli. Bazen kadın, yapılacak işi yapmanın yanı sıra yapılması gerektiğini hatırlatmakla da uğraşıyor. Üstüne bir de hatırlattığı için eleştirilebiliyor.

Bir noktada insan sevgili mi arıyor, yoksa personel yönetimi pozisyonuna mı başvurmuş, emin olamıyor.

Güçlü kadın olmak, her yükü sessizce taşımak demek değil. Bir insanın her şeyi yapabiliyor olması, her şeyi tek başına yapması gerektiği anlamına gelmiyor.

Bazen güçlü bir kadının da birinin çıkıp “Sen otur, ben hallederim,” demesine ihtiyacı var.

Ve hayır, bu cümlenin ardından evin bütün sorumluluklarını devraldığı için kendisine madalya takılması gerekmiyor. Normal olanı yapmış oluyor.

“Sıkıldım.”

Tercümesi: Savunmam çöktü, karşı argümanlarınız güçlü, ben toplantıyı kapatıyorum. Lütfen sorunlarınızı mesai saatleri dışında çözünüz.

Kadın konuyu anlatır, örnek verir, gerekirse geçmiş sezonlardan görüntülerle destekler. Tam finale yaklaşılmışken karşıdan o cümle gelir:

“Sıkıldım ya!”

Beyefendi tartışmadan sıkılmıştır. Konu kapanmıştır. Sorun çözülmemiştir ama kendisinin canı sıkılmıştır. Öncelikler belli! Kadın da bir an durup düşünür: Acaba ben sevgili miyim yoksa adamın hayatındaki müşteri şikâyet hattı mıyım?

Adam “Gibi” dizisinde aynı konuyu sekiz bölüm boyunca izleyebiliyor ama ilişkide beş dakika sorun konuşamıyor. Demek ki mesele sıkılmak değil, senaryoda kendisine düşen rolü beğenmemek.

Tabii tartışmanın ortasında “Sıkıldım” demenin bir başka tercümesi daha var:

“Haklı olup olmadığını bilmiyorum ama susarsan haklı çıkma ihtimalin de ortadan kalkacak.”

Kadının konuşmasını istemez ama susmasını da kabul etmez. Bir noktada kadın ne yapacağını şaşırır: Konuşsa sorun, sussa yine sorun. İnsanı asıl yoran da bu çelişki: Ne söylesen yanlış, ne yapsan eksikmiş gibi hissetmek.

Bir de bazen “Sıkıldım” demek, “Bu konuşmanın artık bitmesini istiyorum,” anlamına gelir. Fakat konuşmayı bitirmekle sorunu çözmek aynı şey değil. Bazen yalnızca toplantıyı erken kapatmış oluyorsunuz, gündem maddesi bir sonraki oturuma kalıyor.

“Yine mi aynı konu?”

Tercümesi: Geçen sefer çözdüğümüzü varsaydığım ama aslında yalnızca konuşmayı bıraktığımız mesele tekrar gündeme geldi.

Kadın aynı konuyu yeniden açar çünkü sorun hâlâ oradadır. Adam ise bu konunun tekrar konuşulmasını, konunun kendisinden daha yorucu bulur.

Evet, çünkü sorun hâlâ yayında. Sen reklam arasına girince bölüm final yapmıyor.

Üstelik bazı meseleler ilişkide sezon finali yapmadan yeni sezona taşınır. Geçen bölümde özür dilenmiştir, fragmanda değişim vaat edilmiştir ama yeni bölüm başladığında herkes aynı replikleri söylemeye devam eder.

Sonra erkek şaşkınlıkla sorar: “Yine mi aynı konu?”

Kadın da içinden geçirir: “Evet, çünkü senaryoda hiçbir gelişme yaşanmadı.”

“Abartıyorsun.”

Tercümesi: Benim davranışımı konuşmak yerine senin verdiğin tepkiyi tartışmaya açmayı tercih ediyorum.

Kadın neden kırıldığını anlatır. Adam, kırılmasına neden olan şeyi değerlendirmek yerine kırgınlığın dozunu ölçmeye başlar. Bir anda konu yaşanan olaydan çıkar, kadının verdiği tepkinin ne kadar makul olduğuna gelir.

Kadın, kendisini neden üzen bir davranışla karşılaştığını anlatmaya çalışırken bir bakmış ki kendi duygularının mahkemesinde sanık sandalyesine oturmuş. Olayı açıklayan kendisi, kendisini savunması gereken de yine kendisi.

Duygularımı küçültmeden önce bir de senin davranışlarını büyüteçle inceleyelim mi?

Çünkü bazen mesele, bir kadının olayı abartması değil, karşısındaki kişinin yaptığı şeyin etkisini küçümsemesidir. Her anlaşmazlıkta kimin daha çok tepki verdiğini tartışmaya başlarsak ilk başta neye üzüldüğümüzü unutabiliriz.

“Biz şimdi neyiz?”

Bu kez soruyu kadın soruyor. Adamın yüzünde hafif bir şaşkınlık. Sanki kendisine ilişki değil, vergi beyannamesi sorulmuş. Oysa mesele oldukça basit: Birbirinizin hayatında nasıl bir yeriniz var? Birbirinizden ne bekliyorsunuz? Aynı şeyi mi yaşıyorsunuz? Bunları konuşmak romantizmi öldürmez. Aksine, romantizmin cenazesini kaldırmadan önce yapılabilecek en mantıklı şeylerden biridir.

Çünkü belirsizlik heyecanlı olabilir. Ama altı ay sonra hâlâ belirsizlik devam ediyorsa artık gizem değil, abonelik sistemidir. Üstelik iptal koşulları da açıklanmamıştır.

Bir de şu var: Her cümlenin altından bir şey çıkmak zorunda mı? Elbette değil.

Bir erkek gerçekten yoğun olabilir. Mesajlaşmayı sevmeyebilir. İlişkiye hazır olmayabilir. Bir kadın da yanlış anlayabilir, gereğinden fazla anlam yükleyebilir veya karşısındaki kişinin söylemediği bir şeyi duymak isteyebilir.

Mesele, her erkeği şüpheli ilan etmek ya da her kadını kusursuz bir insan sarrafı saymak değil.

Mesele şu: Bir ilişkide iki insanın da sürekli birbirinin aklını okumaya çalışması gerekiyorsa orada iletişim adına biraz fazla mesai yapılıyor olabilir.

İnsanların ne düşündüğünü tahmin etmek yerine sorabilmek, cevabı duyabilmek ve o cevaba göre karar verebilmek büyük bir konfor.

Üstelik ücretsiz.

“Şimdi neden susuyorsun?”

Tercümesi: Konuşurken fazla konuşuyordun, şimdi de neden konuşmuyorsun? İletişim kur ama lütfen benim belirlediğim ses seviyesinde ve uygun gördüğüm zamanlarda.

Kadın konuşurken “Uzatma” denmiştir. Derdini anlatırken “Yine mi aynı konu?” diye karşılanmıştır. Bir noktadan sonra susar. Bu kez de karşısına “Şimdi neden susuyorsun?” sorusu çıkar.

Yani konuşsa sorun, susarsa yine sorun. Kadın ilişki içinde ses ayarı olmayan bir televizyon kumandasına dönüşmüştür, hangi tuşa basarsa bassın birinin şikâyeti vardır.

Konuşunca kafanı şişiriyorum, susunca merak ediyorsun. İstersen sana bir kullanım kılavuzu hazırlayayım; yalnız, bu kez okumadan itiraz etme.

Üstelik insan bazen tartışmaktan yorulduğu, anlaşılmadığını hissettiği ya da daha fazla kırılmak istemediği için susar. Her sessizlik bir oyun, her suskunluk bir ceza değildir. Bazen insanın söyleyecek sözü değil, aynı şeyi yeniden anlatacak enerjisi kalmamıştır.

Kısacası: Hem mikrofonu kapatıp hem de neden şarkı söylemediğini soramazsın.

Son söz: Kadınların ücretsiz tercümanlık dönemi kapanıyor

Bir zamanlar kadınlar erkeklerin ne demek istediğini anlamaya çalışıyordu. Şimdi bir de söylediklerinin neden davranışlarına yansımadığını anlamaya çalışıyor.

Yetmedi, ilişki podcast’leri dinliyor, arkadaş toplantılarında vaka analizi yapıyor, mesaj ekran görüntülerini inceliyor. Bir mesajın sonundaki noktanın anlamı, emojinin kullanım amacı ve “Tamamdır” kelimesinin duygusal tonu üzerine akademik çalışmalar yürütülüyor.

Kız grubunda bir ekran görüntüsü paylaşılıyor. Ardından o meşhur sorular geliyor:

“Ben mi yanlış anlıyorum?”

“Sizce ne demek istedi?”

“Bir şey yazayım mı, yoksa bekleyeyim mi?”

Bir arkadaş “Bence seni seviyor,” diyor. Diğeri “Ben bu çocuğa güvenmedim,” diye karşılık veriyor. Üçüncüsü, daha önce hiç konuşmadığı bir adamın karakter analizini tamamlıyor. Sonra biri, “Kızlar, bence yazacak,” diyor. Herkes umutlanıyor. Adam o sırada uyuyor olabilir.

Bir noktada insanın aklına şu geliyor: Biz sevgili mi arıyoruz yoksa çözümlenmemiş bir edebî metin mi? Üstelik metin yabancı dilde, sözlük yasak, yazarı da sorulara cevap vermiyor.

Belki de yeni ilişki kuralı çok basit olmalı: Söylediğiyle yaptığı birbirine yakın olanı bulmak. Ne istediğini açıkça ifade edebilenle konuşmak. Bir sorun çıktığında ortadan kaybolmak yerine masaya oturabilenle yürümek.

Çünkü bir insanın sizi sevmesi kadar, sevgisini anlaşılır bir biçimde gösterebilmesi de önemli.

Ve sevgili kız grubum, bu yazı size gelsin. Kaç erkeğin kaç cümlesini birlikte çözdük, kaç ekran görüntüsünü büyütüp küçülttük, kaç kez “Kızlar, sizce burada ne demek istemiş?” diye toplantı yaptık, saymadım. Ama artık biliyoruz ki bazen bir erkeğin ne demek istediğini anlamak, kendisinin ne demek istediğini anlamasından daha fazla mesai gerektiriyor.

Bir erkeğin ne demek istediğini çözmek zekâmızı gösterebilir. Ama her gün şifre kırmak zorunda kaldığın bir ilişki, romantik değil; siber güvenlik meselesidir.

Bundan sonra birisi “Akışına bırakalım,” dediğinde derin bir nefes al. Gülümse.

Ve mümkünse kendine şu soruyu sor:

“İlişkide her cümlenin alt metnini çözmek zorunda kalıyorsanız sevgili değil, ücretsiz tercümanlık stajyeri olabilirsiniz. Üstelik staj bitiş tarihiniz de belli değildir; kadroya kimin alınacağı ise tamamen meçhul.”

Şimdilik bütün kadınlara bol kahve, açık iletişim ve alt yazısız ilişkiler diliyorum.

Kaynakça:

  • Barry, R. A., & Lawrence, E. (2013). “Don’t stand so close to me”: An attachment perspective of disengagement and avoidance in marriage. Journal of Family Psychology, 27(3), 484–494.
  • Daminger, A. (2019). The cognitive dimension of household labor. American Sociological Review, 84(4), 609–633.
  • Heavey, C. L., Christensen, A., & Malamuth, N. M. (1995). The longitudinal impact of demand and withdrawal during marital conflict. Journal of Consulting and Clinical Psychology, 63(5), 797–801.
  • Hochschild, A. R., & Machung, A. (1989). The second shift: Working parents and the revolution at home. Viking.
  • Ross, J. M., Karney, B. R., Nguyen, T. P., & Bradbury, T. N. (2019). Communication that is maladaptive for middle-class couples is adaptive for socioeconomically disadvantaged couples. Journal of Personality and Social Psychology, 116(4), 582–597.
  • Schrodt, P., Witt, P. L., & Shimkowski, J. R. (2014). A meta-analytical review of the demand/withdraw pattern of interaction and its associations with individual, relational, and communicative outcomes. Communication Monographs, 81(1), 28–58.

Visited 16 times, 1 visit(s) today

✨ KadınKöy Yazılarını Kaçırmayın!

Bu yazıyı beğendiyseniz, yeni yayımlanacak içeriklerimizden anında haberdar olmak için e-bültenimize katılın.

↑
Close
E-Bülten

KadınKöy Dünyasına Katılın 🌸

En güncel yazılarımız, ilham verici içeriklerimiz ve özel bültenlerimiz doğrudan e-posta kutunuza gelsin.