Bedenimizde kusur aramayı ne zaman öğrendik? Kadınlar, bedenlerini oldukları gibi kabul ettirmek için neden mücadele etmek zorunda? Selülitler neden saklanmalı, çatlaklar neden kusur sayılmalı, bir kadın neden aynaya baktığında önce değiştirmesi gereken yerleri görmeli? Bella Davis, Your Body Was Never a Problem ile kadınların bedenleriyle kurduğu ilişkiyi şekillendiren güzellik dayatmalarını sorguluyor.
Bir kadın kaç kilo olduğunda güzel sayılır? Selülitleri varsa bikini giyebilir mi? Karnındaki kıvrımlar, bacaklarındaki çatlaklar veya yaş aldıkça değişen yüzü onu daha az çekici mi yapar? Kadınların gündelik hayatlarında karşılarına çıkan bu sorular, aslında kişisel beğenilerin çok ötesinde bir toplumsal düzeni işaret ediyor. Çünkü kadın bedeni uzun zamandır yalnızca kadının kendisine ait bir mesele olarak görülmüyor; ölçülüyor, sınıflandırılıyor, eleştiriliyor ve belirli güzellik kalıplarına uyması bekleniyor.
Sosyal medyada beden algısı üzerine yaptığı paylaşımlarla tanınan Bella Davis, tam da bu beklentileri sorguluyor. Kendi yeme bozukluğu geçmişinden, bedeninden duyduğu utançtan ve iyileşme sürecinden yola çıkarak kadınların görünüşleri nedeniyle hayatlarını ertelemelerine karşı çıkıyor. Yeni kitabı Your Body Was Never a Problem (Bedenin Hiçbir Zaman Sorun Değildi) ise yıllar boyunca kendi bedeninde değiştirmeye çalıştığı özellikleri artık birer kusur olarak görmemeyi öğrenen bir kadının deneyiminden doğuyor.

Bella Davis kimdir?
Bella Davis’i tanımak için önce onun çocukluk yıllarına dönmek gerekiyor. Davis, Muse Paper‘da kendi kaleme aldığı yazıda, kadınların bedenlerinden hoşnutsuzluk duymayı nasıl öğrendiğini henüz altı yaşındayken fark ettiğini anlatıyor. Bir akşam annesini ve arkadaşlarını mutfak masasında karınlarını sıkıştırarak kilolarından şikâyet ederken görmüş. O yaşta çıkardığı sonuç oldukça basitmiş: Daha küçük bir bedene sahip olmak daha iyi olmak demekti.
On yaşında ablasının moda dergilerini karıştırırken karşılaştığı kadın görüntüleri bu düşünceyi güçlendirmiş. Uzun sarı saçlar, bronz ten ve ince bacaklar… Kendi bedeni bu görüntülere benzemediği için güzel olmanın belirli fiziksel özelliklere sahip olmakla mümkün olduğuna inanmaya başlamış.
On iki yaşında okulun yüzme etkinliğinde bacaklarındaki çatlaklardan utandığı için havlusunu üzerinden çıkarmamış. On dört yaşında kendisini sınıfındaki diğer kızlarla karşılaştırmaya, onlardan daha ince ve uzun olmayı istemeye başlamış. On altı yaşına geldiğinde ise hayatının merkezine kilo vermeyi yerleştirmiş. Yemeklerini kısıtlamış, arkadaşlarıyla yemek yemekten ve plaj gezilerinden kaçınmış. On yedi yaşında katıldığı bikini vücudu kampında öğün atlamış, aşırı egzersiz yapmış ve yediklerini sürekli kontrol etmiş.
Davis’in anlatısındaki en çarpıcı ayrıntılardan biri, on sekiz yaşında yıllardır hayalini kurduğu bedene ulaştığını düşünmesine rağmen kendisini yeterli hissetmemesi. Bu kez kalçalarının yeterince yuvarlak olmadığını, yüzünün istediği gibi görünmediğini düşünmüş. Bir özelliğini değiştirdiğinde başka bir özelliğini sorun olarak görmeye başlamış.
Yirmili yaşlarına geldiğinde bedenine yönelik takıntısı ilişkilerini, arkadaşlıklarını ve gündelik hayatını etkilemeye başlamıştı. Bedeninin görülmesinden korktuğu için yakınlık kurmaktan kaçınıyor, saçları dökülüyor ve uyku sorunları yaşıyormuş. Davis, kendi anlatımında 2017 yılında yeme bozukluğuyla mücadelesi için Butterfly Foundation’dan destek aldığını belirtiyor. Bu adımı, iyileşme sürecinin başlangıcı olarak tanımlıyor.
Davis’in hikâyesi: Kadınlara dayatılan güzellik baskısı
Davis’in hikâyesi, güzellik standartlarının bir kadının hayatında ne kadar erken yer edinebileceğini gösteriyor. Henüz çocukken annesinin bedeni hakkındaki eleştirilerini duyan, dergilerdeki kadınlarla kendisini karşılaştıran ve ergenlik döneminde zayıflamak uğruna hayatından vazgeçen bir kadın var karşımızda. Üstelik yıllarca ulaşmaya çalıştığı ideal bedene sahip olduğunda bile kendisini yeterli bulamıyor. Davis’in deneyimi, güzellik baskısının yalnızca erkeklerden gelen yorumlarla sınırlı olmadığını da ortaya koyuyor. Kadınlar bazen başka kadınların bedenleri üzerinden kurduğu güzellik ölçülerini içselleştiriyor ve farkında olmadan aynı beklentileri yeniden üretebiliyor.
Bir kadının kilosu, bacaklarının inceliği, ten rengi, saçları, kaşlarının şekli, hatta parmakları bile başka kadınların yorumlarına konu olabiliyor. Böylece güzellik algısı, yalnızca dışarıdan dayatılan bir kural olmaktan çıkıp kadınların birbirlerine de uyguladıkları bir denetim mekanizmasına dönüşüyor.
Güzellik baskısının en başarılı olduğu yer, artık bir kadının diğerine baskı uygulamak için dışarıdan birine ihtiyaç duymadığı yerdir. Bazen bir kadının bedenini en ağır biçimde eleştiren kişi, aynı güzellik kalıplarının içinde kendisi de sıkışıp kalmış başka bir kadın olabiliyor. Bize öğretilen güzellik ölçülerini yalnızca kendimize uygulamıyoruz; farkında olmadan birbirimizin bedenlerine de taşıyoruz.
Çünkü sorun hiçbir zaman yalnızca kilosu değildi. Sorun, güzel olabilmek için sürekli değiştirilmesi gereken bir bedene sahip olduğuna inandırılmasıydı. Bu düşünce yalnızca kişinin kendisiyle kurduğu ilişkiyi etkilemekle kalmıyor; kendi bedenine yönelttiği eleştiri, zamanla başka kadınların bedenlerine de yöneltilen bir yargıya dönüşebiliyor.
Peki, bu toplumsal baskı kadınların hayatında ne kadar erken başlıyor? Erkeklerin de dış görünüşleri üzerinden eleştirildiğini inkâr edemeyiz. Ancak bir erkeğin göbeği genetiğinin, bir kadının göbeği ise özensizliğinin göstergesi sayılabiliyor. Aynı beden özelliği, cinsiyete göre bambaşka anlamlar taşıyor. Kadınların kilosundan ten rengine, saçından kaşına, bacaklarından parmaklarına kadar hemen her özellik yorumlanabiliyor. Üstelik kendi kontrollerinde olmayan fiziksel özellikler bile eleştiri konusu hâline gelebiliyor.
Peki, kadınların nasıl görünmesi gerektiğine ilişkin bu ölçütleri kim belirledi? Daha da önemlisi, kadınlar neden bu ölçütleri kabul etmek zorunda hissetti?
23 Mayıs 2020: Kusursuz fotoğrafların arkasındaki gerçek
Davis’in sosyal medyada beden algısı üzerine daha görünür bir mücadele yürütmeye başlaması, 2020 yılındaki pandemi dönemine denk geliyor. Kapanmaların yaşandığı, insanların evlerinde daha fazla vakit geçirdiği bu dönemde sosyal medyada kilo alma korkusu, diyet önerileri ve egzersiz çağrıları da yoğunlaşmıştı. Bir yandan salgınla mücadele edilirken diğer yandan kadınlara pandemi sonrasında bedenlerinin nasıl görünmesi gerektiği hatırlatılıyordu.
Davis’in bu dönemdeki paylaşımları, güzellik algısına yönelik kişisel bir hesaplaşmaya dönüştü. 23 Mayıs 2020 tarihli paylaşımında daha önce fotoğraflarını toplum tarafından daha kabul edilebilir görünmek için düzenlediğini açıklayarak bunun için özür diledi. Kendi bedeninden hoşlanmadığı için takipçilerine gerçekte olduğundan farklı bir görüntü sunduğunu kabul etti.
Düzenlenmiş fotoğraflarıyla doğal hâlini gösteren görüntüleri yan yana getirmesi, sosyal medyada gördüğümüz bedenlerin ne kadar kolay değiştirilebildiğini ortaya koyuyordu. Işık, açı, poz ve küçük rötuşlar aynı kişiyi bambaşka gösterebiliyordu. Böylece takipçilerine yalnızca fotoğraf düzenlemenin arkasındaki gerçeği değil, bu düzenlemelerin neden yapıldığına ilişkin daha önemli bir soruyu da yöneltiyordu: Bir kadın, beğenilmek için neden kendisini olduğundan farklı göstermek zorunda hissediyor?
Davis’in itirazı, filtre kullanmanın kendisinden çok, filtrelerin bir kabul edilme aracına dönüşmesine yönelikti. Kadınların belirli bir vücut ölçüsüne ulaşmadan bikini giymekten çekinmelerini, selülitlerini gizlemelerini ve kilo aldıklarında sevdikleri kıyafetlerden vazgeçmelerini sorguluyordu.
Kırmızı şarap içmeyi sevdiği için kalçalarının genişlediğini fark ettiğinde sevdiği şeyden vazgeçmek yerine yeni pantolon almayı tercih ettiğini anlatması da bu yaklaşımın küçük ama dikkat çekici örneklerinden biriydi. Bedenindeki değişimi bir başarısızlık olarak değerlendirmek yerine hayatını o değişime göre sürdürmeyi seçiyordu.
Pandemi döneminde iç çamaşırlarıyla paylaştığı fotoğraflar, selülitlerini ve bedenindeki doğal kıvrımları saklamaması, takipçilerine mükemmel görünmek zorunda olmadıklarını hatırlatma çabasının parçalarıydı. Davis, kadınlara bikini giymek için ideal bedene ulaşmayı beklemek zorunda olmadıklarını hatırlatıyordu. Bu yaklaşım, kadınların bedenlerini sürekli düzeltmeleri ve güzellik beklentilerine göre değiştirmeleri gerektiği düşüncesine karşı önemli bir itiraz taşıyordu.
Peki, toplumun kabul edilebilir kadın algısını kim oluşturdu? Güzelliğin ölçülerini kim belirledi ve kadınlar neden bu ölçülere uymak zorunda olduklarını düşündü? Bir kadının doğal bedenini göstermesi neden hâlâ cesaret gerektiren bir davranış olarak görülüyor?
Beden kabulü tartışmasına farklı bir bakış
Davis’in sosyal medya paylaşımlarında ise beden kabulü tartışmasının daha farklı bir yönüyle karşılaşıyoruz. İç çamaşırıyla paylaştığı fotoğraflarda selülitlerini, bedenindeki kıvrımları ve doğal değişimleri saklamıyor. Bu paylaşımların ardındaki düşünceyi anlayabiliyorum: Bir kadın yıllarca bedeninden utandıktan sonra artık onu gizlemek istemeyebilir. Fakat burada kendime sormadan edemediğim bir soru var: Bir kadının bedenini saklamak zorunda olmaması, sürekli iç çamaşırıyla fotoğraf paylaşmasını da beden özgürlüğünün bir parçası hâline getirmeli mi? Bunu sormak, Davis’in kendi bedeni hakkında karar verme hakkını sorgulamak değil. Ancak cesaret kavramının kadınların özgürleşmesini, bedenlerini ne ölçüde görünür kılabildikleri üzerinden tanımlaması, beden özgürlüğünü tek bir ifade biçimine indirgeme riski taşıyor.
Bir kadının kendisiyle ve bedeniyle barışması için onu sürekli başkalarının bakışına açması, kusur olarak gördüğü özelliklerini tek tek sergilemesi ya da bunları normalleştirmek adına anlatıya dönüştürmesi gerekmemeli. Üstelik bu yaklaşımın yalnızca toplumun kusurlu bulduğu bedenleri değil, zaten güzellik standartlarına oldukça yakın bedenleri de aynı temsil biçiminin içine yerleştirmesi bana düşündürücü geliyor. Çünkü toplumun zaten güzel bulduğu bir bedeni de beden olumlama mücadelesinin parçası olarak sunmak, hangi güzellik algısına karşı mücadele edildiği sorusunu beraberinde getiriyor. Bu durum bana, erkeklerin göbekleriyle ilgili herhangi bir açıklama yapma, onu sergileme ya da normal olduğunu kanıtlama ihtiyacı duymadan hayatlarına devam edebilmelerini hatırlatıyor. Elbette kadınların da bedenlerini görünür kılmasında yanlış bir şey yok. Ancak bir kadının bedeniyle barışması için bunu başkalarına göstermesi veya anlatması neden gerekli olsun?
Belki de bu noktada beden olumlamanın neyi değiştirmeye çalıştığını yeniden düşünmek gerekiyor. Kadınların bedenleri üzerindeki toplumsal yargılar, yalnızca onları saklamaları beklendiğinde değil, bedenlerinin her özelliği üzerinden bir kabul mücadelesi vermek zorunda kaldıklarında da varlığını sürdürüyor.
Belki de asıl mesele, bedenleri daha fazla görünür kılmak değil, onları sürekli değerlendirilmesi, açıklanması ve başkalarının onayına sunulması gereken nesneler olmaktan çıkarmaktır.
Kadın bedeni kimin denetiminde?
Bella Davis’in anlattıkları, toplumsal cinsiyetin kadınların bedenleri üzerindeki etkisini yeniden düşünmemizi sağlıyor. Kadınlara yalnızca nasıl giyinecekleri veya nasıl görünecekleri söylenmiyor; bedenlerinin hangi bölümlerini saklamaları gerektiği, ne zaman yaşlanmış göründükleri, kaç kilo almalarının kabul edilebilir olduğu ve nasıl arzulanmaları gerektiği de öğretiliyor.
Kadınlara bedenlerinin kendilerine ait olduğu sık sık dile getiriliyor. Ancak o bedenin nasıl görüneceğine, ne kadar yer kaplayacağına, ne zaman saklanacağına ve ne zaman gösterileceğine herkes karar verme hakkını kendinde buluyor.
Bu beklentiler yalnızca moda ve güzellik endüstrisinden gelmiyor. Aile içinde yapılan kilo yorumları, arkadaş çevresindeki karşılaştırmalar, partnerlerin beden hakkındaki düşünceleri ve sosyal medyada karşılaşılan görüntüler de bu baskıyı besliyor.
Davis’in altı yaşındayken annesinin ve arkadaşlarının kendi karınlarını eleştirdiğine tanık olması bu açıdan oldukça anlamlı. Bedeninden hoşnutsuzluk duyan yetişkin kadınların kullandığı dil, çocukların kendilerine bakışını da şekillendirebiliyor. Böylece kadınların kendi bedenlerine yönelik eleştirileri kuşaktan kuşağa aktarılabiliyor.
Üstelik güzellik baskısı yalnızca zayıf olma beklentisiyle sınırlı değil. Bir dönem ince olmak makbul kabul edilirken başka bir dönemde belirgin kalçalar, dolgun dudaklar veya belirli vücut hatları öne çıkarılabiliyor. Kadınlardan değişen güzellik modalarına uyum sağlamaları bekleniyor. İdeal bedenin ölçüleri değişse de kadının kendi bedenini sürekli kontrol etmesi gerektiği düşüncesi varlığını koruyor.
Davis’in vücut kılları, selülitleri, çatlakları ve kilo değişimleri üzerine konuşması bu nedenle yalnızca fiziksel görünüşle ilgili değil. Kadının bedeninin nasıl görüneceğine kendisinin karar verme hakkıyla ilgili.
Kendimizi nasıl iyi hissettiğimizin kontrolü neden tamamen bizde değil? Güzel ya da iyi olup olmadığımıza neden yalnızca kendi kararımızla hükmedemiyoruz? Bir kadının kendisini güzel hissetmesi için önce çevresinden onay alması mı gerekiyor?
Burada önemli bir ayrım da yapmak gerekiyor: Bir kadının bedenini sevmesi, her gün kendisini güzel bulması anlamına gelmek zorunda değil. Davis’in savunduğu beden kabulü, her an aynaya bakıp kendisine hayran olmayı değil, bedenini sürekli düzeltmesi gereken bir proje olarak görmekten vazgeçebilmeyi de içeriyor.
Bir sosyal medya mücadelesinden kitaba: “Your Body Was Never a Problem“
Bella Davis’in yıllar boyunca sosyal medya üzerinden anlattığı beden algısı mücadelesi, şimdi Your Body Was Never a Problem adlı kitapta bir araya geliyor. Kitabın alt başlığı, beden güvensizliğinin kişinin neşesini, özgüvenini ve hak ettiği hayatı elinden almasına izin vermemek üzerine kurulu. Davis, kendi yeme bozukluğu deneyimini ve beden algısını yeniden inşa etme sürecini temel alırken 15’ten fazla uzman ve katkı sunan kişinin görüşlerinden de yararlanıyor. Böylece kişisel deneyimini daha geniş bir tartışmaya taşıyor.
Kitapta kadınların bedenlerinde kusur olarak görmeyi öğrendikleri özelliklerden, bu düşüncelerin nasıl oluştuğuna kadar pek çok konu ele alınıyor. Selülitler, çatlaklar ve vücut kılları; aileden, partnerlerden ve sosyal medyadan gelen beden yorumları; kilo değişimleriyle kurulan ilişki ve beden utancının gelecek kuşaklara aktarılması bunlardan bazıları. Davis, kadınların yalnızca kendi bedenleriyle değil, çevrelerinden gelen yorumlarla ve yıllar içinde içselleştirdikleri güzellik ölçüleriyle de mücadele ettiğini hatırlatıyor. Özellikle çocuklukta duyulan beden yorumlarının ilerleyen yıllarda kişinin kendisine bakışını nasıl etkilediğine dikkat çekmesi önemli. Çünkü bir çocuğa annesinin aynanın karşısında bedenini eleştirmesi kadar, başka kadınların görünüşleri hakkında yapılan yorumlar da güzelliğin belirli ölçülerden ibaret olduğu fikrini öğretebiliyor.
Bir kadının selülitlerini saklamak için yaz sıcağında uzun kıyafetler giymek zorunda hissetmemesi, çatlakları yüzünden bikini giymekten vazgeçmemesi, makyaj yapmadan sokağa çıkabilmesi ya da güzel görünmek uğruna bütün parasını kozmetik ürünlere harcamaması gerekiyor. Fotoğraf çektirirken karnını içine çekmek, bir davete katılmadan önce mutlaka kilo vermeye çalışmak veya sevdiği kıyafeti bedenine yakıştırmadığı ya da çevresi tarafından eleştirileceğini düşündüğü için dolabın bir köşesine kaldırmak zorunda da değil. Kadınların toplumda kabul edilebilmek için güzelliğe harcadığı zamanı, parayı ve enerjiyi düşündüğümüzde bu itirazın ne kadar önemli olduğu daha iyi anlaşılıyor.

Beden kabulü, sağlığı ve kendimize iyi bakmayı birbirinin karşıtı hâline getirmemeli. Bir insan bedenini olduğu gibi kabul ederken beslenme alışkanlıklarını değiştirebilir, kilo vermek isteyebilir ya da daha sağlıklı bir yaşam sürmek için farklı tercihlerde bulunabilir. Önemli olan, bu kararları toplumun güzellik beklentilerini karşılamak veya başkalarının beğenisini kazanmak için değil, kendi iyilik hâlimizi gözeterek verebilmek. Çünkü sağlıklı olmak belirli bir bedene sahip olmakla, bedeninden memnun olmak da mutlaka bir değişim istememekle aynı şey değil.
Kadınlar yıllardır bedenlerini saklamaları, değiştirmeleri ve başkalarının beğenisine uygun hâle getirmeleri gerektiği düşüncesiyle yaşıyor. Bu baskıya karşı bedenini olduğu gibi gösterebilen kadınların hikâyeleri ise pek çok kadına yalnız olmadığını hissettiriyor. Birbirimizin deneyimlerini dinlemek, güzellik kalıplarını sorgulamak ve bu kalıpların dışına çıkabileceğimizi görmek bize güç veriyor. Bella Davis’in kendi deneyimini paylaşarak yıllardır sürdürdüğü mücadele de bu dayanışmanın bir parçası.
Bununla birlikte, beden özgürlüğünü yalnızca bedenini gösterebilmek üzerinden tanımlamamak gerekiyor. Bir kadının bedenini göstermesi elbette kendi tercihi ancak bedenini kendine saklamak isteyen kadınların da aynı özgürlüğe sahip olması gerekiyor. Bir beden özelliğinin normal kabul edilmesi için onu sürekli göstermek, anlatmak ya da savunmak zorunda olmamalıyız. Bir kadının bedenini göstermesi de kendine saklaması da aynı ölçüde kendi kararı olabilmeli. Kilolu olduğu için kapalı giyinen bir kadının bedenini saklamak istediği, bikini yerine şort tercih eden bir kadının da bedeninden utandığı varsayılmamalı. Çünkü bir kadının giyim tercihini bedenine dair bir açıklamaya dönüştürmek, yargıları ortadan kaldırmak yerine başka biçimlerde sürdürür.
Belki de beden özgürlüğü üzerine konuşurken asıl hatırlamamız gereken, kadınların bedenleriyle ne yapmaları gerektiğini yeniden tarif etmek değil, artık böyle bir tarifin içinde yaşamak zorunda olmadıkları.
Bedenimiz hiçbir zaman sorun değildi
2027 yılında yayımlanması planlanan ve ön siparişe açılan Your Body Was Never a Problem, Davis’in sosyal medya üzerinden başlattığı kişisel mücadeleyi daha geniş bir okur kitlesine ulaştırmayı hedefliyor. Kitabın farklı uzmanların katkılarıyla kadınların beden algısını, çocukluktan itibaren öğrenilen güzellik ölçülerini ve beden utancının kuşaklar arasında aktarılmasını ele alması, onu bu konuda okunmaya değer bir çalışmaya dönüştürüyor. Davis, kendi deneyimini paylaşmanın ötesine geçerek kadınların bedenleriyle kurdukları ilişkiyi etkileyen toplumsal kabulleri de tartışmaya açıyor. Bu yönüyle kitap, yalnızca kişisel deneyimlerden oluşan bir anlatı değil; kadınların yıllardır taşıdığı beden baskısını anlamak ve sorgulamak için de bir alan sunuyor.
Belki de gerçekten özgürleşmek, bedenimizi başkalarına kanıtlamak zorunda kalmadan, kendimize iyi bakarak ve hayatımızı görünüşümüzün değişeceği günü beklemeden yaşayabildiğimiz yerde başlıyor.
Bu düşünce yalnızca kadınların aynaya baktıklarında ne gördüklerini değil, hayatın içinde nasıl yer aldıklarını da etkiliyor. Kimi zaman bir tatile çıkmayı, kimi zaman sevdiğimiz bir kıyafeti giymeyi, kimi zaman da bir fotoğrafta yer almayı erteliyoruz.
Kadınlar hayatlarını bedenleri değişene kadar ertelemek zorunda mı?
Bella Davis’in hikâyesini yalnızca beden olumlama hareketinin bir örneği olarak değerlendirmek eksik kalır. Çünkü onun anlattıkları, kadınların gündelik yaşamda ne kadar çok şeyi bedenleriyle ilgili kaygılar nedeniyle ertelediğini gösteriyor. Bir kadın kilo aldığı için tatile gitmekten vazgeçebiliyor, selülitleri nedeniyle plajda rahat edemiyor, karnının görünmesinden çekindiği için sevdiği kıyafeti giymiyor veya partnerinin kendisini beğenmeyeceği korkusuyla yakınlıktan uzaklaşabiliyor.
Bir de kadınların yalnızca bedenleriyle değil, o bedenin içinde bulundukları ortama ne kadar uygun göründüğüyle de uğraşmak zorunda kalmalarına bakalım.
Düşünsenize, bir erkek siyah gömleğini ve siyah pantolonunu giyerek kahvaltıya, oradan öğle yemeğine, işe, doğum gününe, toplantıya ve sonrasında şık bir akşam yemeğine gidebilir. Gün boyunca aynı kıyafetle farklı ortamlara girmesi çoğu zaman kimsenin dikkatini çekmez. Hatta erkek modasında sadelik ve tekrar, çoğu zaman tarz sahibi olmakla ilişkilendirilir. Kadınlar içinse aynı rahatlıktan söz etmek pek mümkün değildir. Çünkü bir kadın yalnızca ne giyeceğini değil, giydiğinin nerede, kimin yanında ve nasıl karşılanacağını da düşünmek zorundadır.
Sabah kahvaltısında giydiği kıyafet akşam yemeği için fazla gündelik, iş toplantısında tercih ettiği elbise doğum günü için fazla ciddi, arkadaşlarıyla buluşurken giydiği bir kombin başka bir ortamda fazla iddialı bulunabilir. Bir yerde fazla süslü, başka bir yerde yeterince özenli değil; bir ortamda dikkat çekici, diğerinde sıradan olabilir.
Üstelik bu değerlendirmeler yalnızca kıyafetin kendisiyle sınırlı kalmaz. Ayakkabısının topuğu, çantasının modeli, makyajının yoğunluğu, saçının şekli ve takılarının uyumu da görünüşünün bir parçası olarak değerlendirilir.
Kadınların hazırlanma süreci bu nedenle çoğu zaman bir kıyafet seçiminin çok ötesine geçer. Nereye gidileceği, kimlerle karşılaşılacağı, ortamın nasıl bir yer olduğu, fotoğraf çekilip çekilmeyeceği, gündüzden geceye geçerken kıyafetin yeterince uygun kalıp kalmayacağı… Bütün bunlar daha evden çıkmadan hesaplanır. Kadın, gideceği yere hazırlanırken bir yandan da orada nasıl görüneceğinin değerlendirmesini yapar. Kıyafet seçimi, farkında olmadan bir kabul edilme sınavına dönüşür.
Bir kadın okuyucunun ne demek istediğimi anladığına eminim. Erkek okuyucular ise muhtemelen şu an, “Bir kıyafetin nereye gideceğiyle ne ilgisi var?” diye düşünüyor olabilir. Keşke kıyafetlerin üzerinde hangi ortamda giyilebileceği yazsa da bizim için seçim yapmak kolaylaşsa! Çünkü Alaçatı tatilinin kombini başka, Bodrum tatilinin kombini başka olabiliyor. Hangi şehre tatile gideceksen ona uygun kıyafetlerin de olmalı. Erkekler içinse çoğu zaman bir kot pantolon ve beyaz tişört yeterli olabiliyor.
Erkekler gittikleri yerin tadını çıkarırken kadınlar bazen o yere ne kadar yakıştıklarını, nasıl göründüklerini ve başkalarının kendilerini nasıl değerlendireceğini düşünmekle meşgul oluyor. Bir erkek bir yere gider; kadın ise gideceği yere hazırlanırken orada nasıl karşılanacağını da hesaplar. Kadınların valizinde yalnızca kıyafetler yoktur; her ortamda nasıl görünmeleri gerektiğine dair ayrı ayrı beklentiler de vardır.
Bir kadın yalnızca güzel görünmeye değil, her yerde doğru görünmeye de çalışır.

Aslında Bella Davis’in kendi hayatından yola çıkarak anlattığı mesele de tam olarak burada başlıyor. Kadınlara bedenlerinin kendilerine ait olduğu söylenirken o bedenin nasıl görünmesi gerektiğine ilişkin kurallar da önlerine konuluyor. Bir gün daha ince, başka bir gün daha kıvrımlı; bazen daha genç, bazen daha bakımlı, her zaman daha kusursuz olmaları bekleniyor. Bu beklentiler zamanla öyle içselleştiriliyor ki kadın, kendisini başkası değerlendirmeden önce kendi kendisinin eleştirmeni hâline geliyor.
Davis’in Your Body Was Never a Problem adlı kitabı, bu döngüyü sorgulamaya çağırıyor. Kendi bedenimizi kusur olarak görmeyi öğrenmemizden bedenimizdeki değişimlerle kurduğumuz ilişkiye kadar pek çok başlığı tartışmaya açıyor.
Davis, kadınların bedenleriyle kurduğu ilişkiyi güzellik ölçütlerinin ötesinde ele alıyor. Kadınların hayatlarını bedenleri değişene kadar ertelemesini sorguluyor: Neden fotoğraf çektirmek veya kendimizi bir başkasına yakın hissetmek için önce bedenimizin değişmesini bekliyoruz?
Belki de bu kitabın en önemli hatırlatması, kadınlara bedenlerini sevmeleri gerektiğini söylemekten önce, bedenlerinden dolayı kendilerini cezalandırmayı bırakabileceklerini hatırlatması. Çünkü beden kabulü her gün kendimizi güzel bulmak, aynaya baktığımızda kusursuz hissetmek demek değil. Bazen yalnızca karnımızı saklamadan oturabilmek, selülitlerimizi düşünmeden denize girebilmek, kilo aldığımız için sevdiğimiz pantolondan vazgeçmemek ve fotoğrafın dışında kalmamayı seçmek demek.
Bella Davis’in kendi hikâyesinden çıkardığı itirazı biraz daha ileri taşıyalım: Kadınların hayatı, kendilerini beğendikleri güne kadar beklemek zorunda değil. Bir bedenin yaş alması, kilo alması, değişmesi ya da güzellik ölçülerine uymaması o bedende yaşayan kadının hayatını eksiltmemeli.
Çünkü kaç kadın, kendisini yeterince güzel bulmadığı için bir fotoğrafın dışında kaldı?
Kaç kadın, bedeni değişsin diye beklerken hayatın içinden çekildi? Bir kadının hayatından çalınan yalnızca özgüveni değil; yaşamadığı anlar, giymediği kıyafetler, girmediği denizler ve kendisine çok gördüğü mutluluklar.
Bedenimiz hiçbir zaman sorun değildi. Sorun, bize bedenimizin sürekli düzeltilmesi gerektiğini öğreten düzendi.
Belki de artık kendimize sormamız gereken soru, bedenimizi nasıl daha güzel hâle getirebileceğimiz değil; onu değiştirmeden, saklamadan ve özür dilemeden ne kadar özgür yaşayabileceğimiz.
Kaynakça:
- Butterfly Foundation. (t.y.-a). In depth with body acceptance advocate Bella Davis [Podcast bölümü].
- Butterfly Foundation. (t.y.-b). Sex, intimacy and body image [Podcast bölümü]. Centers for Disease Control and Prevention. (2024, 28 Haziran). BMI frequently asked questions. https://www.cdc.gov/bmi/faq/index.html
- Centers for Disease Control and Prevention. (2025, 4 Aralık). How overweight and obesity impacts your health.
- Davis, B. (t.y.-a). Instagram. 4 Kasım 2026 tarihinde https://www.instagram.com/isabelladavis6/ adresinden erişildi.
- Davis, B. (t.y.-b). The toxic lies women are told about our bodies – and why we’re fighting back. Muse Paper.
- Gillison, F. B., Lorenc, A. B., Sleddens, E. F. C., Williams, S. L., & Atkinson, L. (2016). Can it be harmful for parents to talk to their child about their weight? A meta-analysis. Preventive Medicine, 93, 135–146.
- National Institute for Health and Care Excellence. (2025). Evidence review for psychological approaches to address weight stigma in children, young people and adults.
- The Book Company. (t.y.). Your body was never a problem: How to stop letting body insecurities steal your joy, your confidence and the life you deserve [Kitap tanıtım kaydı].
- World Health Organization. (2026, 7 Ekim). Obesity and overweight.














